Luilekkerland, Walhalla, Olympus, geef er een naam aan, afgelopen week was ik daar. Wel op aarde in de werkelijke wereld en daarmee bereikbaar voor ieder. Alhoewel, dat is de aantrekkingskracht van een plek, de exclusiviteit.
In Zuid-Frankrijk liggen meerdere prachtige wijngaarden en private landgoederen met even mooie kunstcollecties. Vorige week bezochten Ralph en ik vijf van deze plekken met een groep van dertig reizigers. In het mooie berglandschap van de Provence en de Côte d’Azur open de poorten zich tot strak gemaaide grasvelden, over het terrein verspreide kunstwerken, bijzondere uitzichten en prachtige architectuur.
Ondanks de verscheidenheid hadden alle plekken één ding gemeen: de mogelijkheid om het alledaagse te ontvluchten. Geen vuiltje aan de lucht, op het gras of terras. Geen moeilijke thema’s verbonden aan de kunstwerken, voldoende eten, drinken, ontspanning en gelijkgestemde mensen. En voor zij die dit wilden, een tafeltje bij een sterrenrestaurant.
De wereld om ons heen draaide door, niet zo vrolijk als dat wijzelf waren. Van de ene bubbel hopten wij over naar de volgende. En de daarop volgende, en daarna weer één. Was het niet met een bus, dan wel met de boot. Hoe ontspannen kun je het leven maken?
Walhalla dus, met een bijzonder gevolg. Ik kan 100-den kritische reflecties hierop loslaten, alleen ik heb geen zin. De bubbel was heerlijk, is heerlijk en een welkome afleiding. Ik houd nog even vast aan deze bubbel en sluit graag af: ik wens een ieder al is het voor even, eenzelfde luilekkerland.
Job Gerlings