Deze laatste dagen vulden de nieuwskanalen met foto’s en video’s van de overstromingen in en rondom Valencia (Spanje) en nog steeds is er geen volledig overzicht van de waterramp die zich in Zuid-Spanje voltrokken is. In korte tijd een enorme hoeveelheid regen die het gehele leven ontwrichtte.
Een foto raakte mij zeer, deze geeft namelijk een beeld hoe kwetsbaar ook wij zijn in Nederland. Het betreft een luchtfoto van voor en na de catastrofe, waarbij een drooggelegde lagune weer opnieuw lagune is geworden. Ondanks alle menselijke ingrepen, heeft de natuur weer teruggepakt wat ooit van haar was. Als de geschiedenis ons iets leert, is het dit wel: achter de dijken is het niet altijd veilig.
Hopelijk kijkt minister Keizer deze weken beter naar de luchtfoto en vraagt zij aan haar adviseurs van de vele planbureaus om een gelijkwaardige situatie op Nederland te projecteren. Zij wil namelijk af van water en bodem sturend bouwen, want in haar optiek vormen deze een te groot obstakel in de grote noodzaak om veel nieuwe woningen te bouwen.
Het maakbaarheidsideaal is mens eigen, we hebben hier geschiedenisboeken vol van. We kennen ook een term voor dit maken: een utopie. In Nederland bouwen zonder dat het grond- en oppervlaktewater of de bodemstructuren leidend zijn, betekent bouwen op korte termijn en ellende voor de generatie na ons. Bedenk, sommige delen van Nederland liggen 6 meter onder NAP, dat zijn al snel de begane grond en eerste verdieping onder het waterniveau. Bij Valencia stroomde het water hard naar beneden, bij ons betekent een dergelijke ramp dat wij verschillende ingedijkte gebieden gewoon vol water laten lopen. De watersnoodramp in Zeeland in 1953 is een goed voorbeeld van een dergelijke ramp.
Om ook de positieve kant van de week te bekijken, begin deze week werd bekend dat de Noordmolen op landgoed Twickel de Vriendenloterij Molenprijs 2024 heeft gewonnen. Deze watermolen uit 1327 laat zien dat water en bodem sturend bouwen een gebouw oplevert dat vele generaties mee kan.