Vorige week tijdens het evenement Dag van de Stad werden zes mensen achterelkaar geïnterviewd. Bij elk interview kwam de zinsnede ‘weer normaal gaan doen’ voorbij, waarbij elke geïnterviewde direct de zinsnede ging toelichten. Normaal doen stond symbool voor het antwoord op hoe wij weer gelukkig konden worden. En telkens bleek dat ieders normaal iets anders was. Normaal was blijkbaar niet zo normaal.
Het vraagstuk hield mij de verdere week bezig, het irriteerde mij. Hoezo normaal doen als blijkt dat dit telkens iets anders is. Later deze week kwam tijdens een cursus aan de Radboud Universiteit het onderwerp op ontologie, de zijnsleer, waar gelooft men in dat zeker bestaat. En ja, welke dingen bestaan dan echt? Wat is waarheid en om in de lijn te blijven, wat is dan normaal?
Met 'doe eens normaal’ of 'gewoon normaal doen' leggen wij een ander onze eigen visie op over welke normen en waarden gelden in het onderling contact. Normaal zijn de dingen die in een gezamenlijke cultuur worden gezien als definitieve zekerheden over hoe je je hoort te gedragen. Het maant de ander ook tot zwijgen, omdat deze een sociale grens is overschreden die schijnbaar niet gepast is en het normaal doorbreekt. En het behoudt ons van verandering, wij geven aan dat wij ons niet gaan aanpassen aan de ander, doe maar gewoon normaal, pas jij je maar aan.
Met ‘weer normaal doen’ hoeven wij niet te ontwikkelen, het houdt vast aan een fictief ideaal van vastomlijnde normen en waarden. Een spotprent (ook deze week) vatte ’t mooi samen, wij willen we verandering maar niet zelf veranderen.
En zo kwam ik weer terug op de Dag van de Stad en ‘weer normaal gaan doen’. De zin was leeg en toonde aan dat er eigenlijk geen behoefte was aan verandering ten goede of ten kwade. Normaal doen is niet meer zo normaal. En misschien was de formulering gewoon wat knullig. Geluk vinden wij niet door weer normaal te doen, het geluk vinden wij in de kleine dingen van het leven die zekerheid bieden en betekenis geven aan ons leven. Dat is de normaalste zaak van de wereld, toch?