Tunnelvisie leek de term voor deze week in de media die ik voorgeschoteld kreeg. Waarom besteden media zoveel aandacht aan de twitterberichten van Geert Wilders? Hoe Kamala Harris zich in de tunnelvisie op Donald Trump is geraakt en daarmee niet verder komt dan ‘I am not Trump’. De kunstwereld die niet begrijpt dat de subsidies opnieuw worden gekort, want ‘iedereen’ heeft toch baat bij kunst? En in de zakelijke mediakanalen lijkt iedereen zich blind te staren op het woonvraagstuk.
En toch was tunnelvisie niet de term van de week. Na mijn bezoek aan Lissabon afgelopen week en Ralph’s bezoek aan Berlijn deze week leek het ook veel te gaan over het erbij kunnen horen in een stad. Ben je als buitenstaander/toerist welkom en is dit positief of negatief. In beide steden werkt de lokale bevolking aan de eigen gemeenschapszin, om zo verbintenis te houden met de eigen plek. Als toerist ben je welkom, je staat alleen niet op de eerste prioriteitenlijst.
Dat sloot mooi aan bij een gesprek dat ik had over sociale uitsluiting, waarbij ik concreet de vraag kreeg wat mijn leven anders maakt dan zijn leven. Waarom voel ik mij soms bedreigd en onveilig terwijl als hij dezelfde actie uitvoert dat niet ervaart? Ik had moeite om dit uit te leggen met voorbeelden, waarbij je bewust een wet of sociale norm overschrijd die kan leiden tot represailles of dat je niet zo zeker bent dat je deze wet of norm overschrijd door gewoon te zijn wie je bent. Hoe vager de wet en regelgeving, hoe moeilijker het leven kan zijn. Achteraf kwam ik tot de conclusie dat het heel erg gaat over kunnen en mogen. Kan ik dit doen en mag ik dit doen vanuit mijn identiteit? Is dit sociaal geaccepteerd?
Uiteindelijk draaide deze week niet om tunnelvisie of erbij horen maar om verschillende perspectieven. Vanuit welk standpunt en zichtpunt bekijk jij de wereld? Ben jij bereid om je in te leven in andermans perspectief? Zou een ander perspectief ook een andere toekomst brengen?
Uiteindelijk moet ik helaas concluderen dat ik in een dergelijk bubbel terecht ben gekomen, dat ik mijn perspectief niet meer hoef uit te leggen, waardoor ik dit ook niet meer goed kan uitleggen. Ik ben